سلام ...عجب..من هنوز همونم ...هموني كه به يه حرف سر بالا آشفته پي يه راه حل جديد واسه مشكل مي

گشت...هموني كه اون روز كوچ رو به جايه اين كه به اميد يه روز برگشتن معني كنه به  آخر راه معني ميكرد..

آره اين منم ..ديونه همون روزا ..هموني كه نگاش مي خنديد و دلش از آتيش يه زخم مي سوخت ..عجب

دنياييه..

من ..نه بهتره بگم مسعو د تنها يه اسم نيست ..يه رازه شايد يه خاطره نميدونم يه گمشده پي يه گمشده

ديگه ..آخ كه چه ساده خاطره شدم تو دست بي رحم يه واژه .يه واژه مثل جدايي ..آره همون چيزي كه همه

اين روزا واسشون عاديه و  ساده..

من يه خاطرم

كوچ را معنا نكردم  تا در دفتر ذهن ها به خاك خوردن مبتلا نباشم.